Rzetelna ocenialnia z dwuletnim stażem, spora i zarazem profesjonalna ekipa.
Ciekaw opinii o swoim opowiadaniu bądź powieści? Nie wiesz, czy Twoi czytelnicy są szczerzy, a chcesz wiedzieć z obiektywnego źródła, czy dobrze piszesz i czy Twoja historia zmierza w dobrym kierunku?
<i>Hell Opinions</i> to konstruktywna krytyka w najlepszym wydaniu, a więc to, czego prawdopodobnie szukasz.
Zapraszamy.

Zaskoczyłaś mnie :D Po szablonie spodziewałam się historii Upiora i jego ukochanej. Zaczyna się ciekawie. Mam nadzieję, że w kolenych rozdziałach akcja się rozwinie ;) Pozdrawiam serdecznie :*
P.S. 'Upiór w Operze' to jeden z moich ukochanych filmów :D I też mam słabość do muzyki i Erika ;)

<I>Kochana Christine!

No to się doczekałam początku opowiadania i mam mieszane uczucia. Oczywiście wszystko jest spowodowane tym, że nic nie wiem. A jak jestem w stanie 'nicniewiedzenia' to popadam w frustrację ;D Nie spodziewałam się niczego innego jak przyjaźni Christie i Meg, ale co do nieformalnego zawodu dziewczyn jakim jest pisartswo to WIELKIE OCZY ze zdziwienia. To się urządziły, kasy im nie brakuje, naprawdę dobrze im :) Ach, też bym chciała żyć z pisania, a niestety morze wyrzuca mnie na inne brzegi. Prąd jest niestety zbyt duży, by zmienić kierunek... ale od czego jest sfera marzeń i nasze blogi ;)

Oglądając i czytając Upiorka to też na początku nie potrafiłam zrozumieć Christine, a zwłaszcza jej wyboru, więc dostało się jej ode mnie brzydkimi epitetami, ale ostatnio nabrałam więcej tolerancji i w końcu stwierdziłam, że jak miłość to miłość, jak sobie kochała tego, pożal się Boże, beksę z tłustymi włosami to ok, Upiorek został dla mnie, dla Ciebie i można spokojnie się nim dzielić, pocieszać... :D

Martuś, co tu dużo się rozpisywać. Wklejaj szybciutko pierwszy rozdział, bo nie mogę się doczekać tu postaci Upiorka, czy Raoula, czy desek opery. Czekam, czekam :)

Buziaki wielkie ;* ;*, przełączam się właśnie na pannę Somerset.

<b>Anna</b>
*połączenie zostało przerwane*

Pierwszy raz trafiam na blog o 'Upiorze w Operze' i jestem zaskoczona;) Pozytywnie;) Tak mnie to wciągnęło( szkoda, że dopiero 2 części:/), że po przeczytaniu zaczęłam szukać w internecie o tym musicalu i teraz koniecznie muszę iść i zobaczyć to przedstawienie, albo chociaż film(na razie);) I coraz bardziej podoba mi się muzyka z musicali, którą umieściłaś, muszę sobie ściągnąć jeszcze inne piosenki... ogólnie to jestem pod dużym wrażeniem i czekam na nową notkę, która, mam nadzieję, pojawi się szybko;)

Zapraszam na Rozdział I :*
<i><b>Satine</i></b>

Brawo Marta!

Nieźle Ci to wyszło, a jak wiesz jest to w moim języku bardzo dobrze. Niestety nie umiem okazywać nadmiernego entuzjazmu, co nadrabiam optymizmem. Ta część, mimo że taka zwyczajna, poprawiła mi z lekka humor. Meg i Chris są za mało opisane, w przeciwieństwie do mieszkania, więc wydają sie takie mało realne, płaskie.

Pozdrawiam

<I>Panna Y</I>

Odpowiadam na komentarz Panny Y;)

Cóż, postacie są opisane dosyć mało szczegółowo, bo... po prostu czytelnik stopniowo będzie poznawać te postaci. Np. pozna zdumiewające umiejętności samoobrony Meg;)

Mieszkanie jest opisane bardzo szczegółowo bo... niedługo nie bedzie już o czym pisać. Mam na mysli - w mieszkaniu. Mogę zapewnić, że dziewczyny niedługo pobędą w tym, jakże sympatycznym, miejscu;)

Niedługo zaproszę Was na kolejną część, na pewno jeszcze przed moim wyjazdem.

Pozdrawiam Wszystkich bardzo serdecznie!

Marta vel Panna X vel Christine;) - zmęczona Dniem Hiszpańskim, ale szczęśliwa, że już po wszystkim;)

Dzień dobry!

Tu ja, wszechmocna panna Y, dziś w dobrym humorze, bo upojona herbatą z melisy. Nie ma to jak się porządnie naćpać przed koncertem. Szablon niezły, chociaż postacie dalej są za bardzo rozmazane.

Pozdrawiam

<I>Panna Y</I>

Nie chce mi się logować do systemu;)

Tak, niestety postacie są nadal trochę zamazane. Taka jest jednak cecha zdjęć z klatek filmu. Wyraźniej - przynajmniej na razie - się nie da. Ważne, że w ogóle udało mi się je zrobić, bo dobrych fotek Meg nie udało mi się znaleźć tak po prostu;)

Nowy rozdział powinien pojawić się jutro...;)

Buziaki dla wszystkich!

Panna X vel Christine

Szczerze powiedziawszy prolog w ogóle nie przypadł mi do gustu z racji jego realności bardziej niż stylu.
Nie wiem ile masz lat, ale wydaje mi się, że ten tekst był czystym wyrasem twoich naiwnych marzeń. Otóż:
W realnym świecie trudno jest UTRZYMAĆ SIĘ Z SAMEGO PISANIA. Osoba, która może żyć ma ogromną popularność (a wątpię by Twoje bohaterki po napisaniu 1 książki takową miały), a i tak nie są to ogromne kwoty. Ot takie, które pozwalają przeżyć. Ty opisałaś UTOPIĘ.
Nie ma co się czarować. Z samego pisania nie da się żyć, przynajmniej w realnym świecie.

Co innego opis mieszkania. Wiem, już to tłumaczyłaś, ale i tak jest on zbyt szczegółowy. Zamiast sucho opisywać, mogłabyś wpleść to w jakąś akcję (której jest trochę mało, ale trudno).

Twój styl nie jest zły i do tego się nie przyczepię, proszę tylko o odrobinę realności, bo to co opisałaś to tylko mrzonki nastolatki.